Ekoturystyka (P)

Zajęcia są prowadzone wyłącznie w formie starcjonarnej.

Brak wymagań wstępnych.

- Godziny realizowane z udziałem nauczyciela akademickiego:

konwersatorium: 30 h; Konsultacje indywidualne: 3 h; Godziny niekontaktowe (praca własna studenta); Przygotowanie do zaliczenia: 30 h; Praca własna z literaturą przedmiotu: 27 h. Razem 90 h=3 pkt ECTS

- aktywna obecność na zajęciach

- przedstawianie prezentacji na zadany temat

- -alternatywnie do punktu wyżej, fotoreportaż z terenu wybranej gminy, ukazujący jej walory turystyczne z naciskiem na potencjal ekologiczny i kulturowy.

- rozmowa końcowa, podsumowująca pracę studenta

1. Ekoturystyka – turystyka zrównoważona. Uwagi terminologiczne

2. Konflikt rozwoju turystyki z dobrostanem przyrodniczym regionu i jego poszczególnymi elementami.

3. Przyczyny buntu ludności stałej wobec nadmiernego ruchu turystycznego.

4. Przydatność środowiska przyrodniczego i kulturowego dla rozwoju funkcji turystycznej i metody jej oceny.

4. Turystyka i jej wpływ na dziedzictwo materialne i niematerialne społeczności lokalnych.

4. Koncepcja zrównoważonego rozwoju turystyki i jej praktyczna realizacja.

5. Formy ekoturystyki (

6. Marketing w turystyce ekologicznej. Czy ekoturystyka to tylko strategia marketingowa? (na wybranych przykładach z Polski i Europy).

1. Ekoturystyka i odkrywanie dziedzictwa. Zbiór dobrych praktyk, pod red. Dominiki Zaręby. (praca dostępna: https://www.fpds.pl/media/filemanager/publikacje/turystyka-zrownowazona/ekoturystyka_zbior_dobrych_praktyk.pdf

2. Fennell D.A., 2000, Ecotourism. An introduction, Routledge, London - New York.

3. Jędrzejczyk I. , 1995, Ekologiczne uwarunkowania i funkcje turystyki, Wyd. Śląsk, Katowice.

4. M. Kistowski (red.), Studia ekologiczno-krajobrazowe w programowaniu rozwoju zrównoważonego. Przegląd polskichdoświadczeń u progu integracji

z Unią Europejską, 2004, Gdańsk.

5. Krzymowska-Kostrowicka A., 1995, Turystyka ekologiczna i perspektywy jej rozwoju w Polsce, [w:] A. Kowalczyk (red.), Zmiany przestrzeni geograficznej w warunkachtransformacji społeczno-ekonomicznej (na przykładzie obszarów wiejskich), Uniwersytet Warszawski.

6. Zaręba D., 2000, Ekoturystyka. Wyzwania i nadzieje. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.

Po ukończeniu przedmiotu Student powinien nabyć podstawową wiedzę z zakresu turystyki zrównoważonej i ekologicznej oraz poznać ich specyfikę.

Absolwent zna i rozumie: K_W01 miejsce i znaczenie dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego oraz metody jego badania jako części nauk humanistycznych; K_W04 kulturę i sztukę będącą wytworem ludzkiej cywilizacji oraz rozumie ich znaczenie w kontekście zachowania dziedzictwa kulturowego. Absolwent potrafi: K_U01 analizować i interpretować zjawiska kulturowe i historyczne oraz formułować i rozwiązywać złożone problemy odnoszące się do teorii i praktyki zachowania, udostępniania i popularyzacji dziedzictwa kulturowego, zarówno w sposób i w sytuacjach typowych, jak i nietypowych; K_U02

w porozumieniu z otoczeniem społecznym diagnozować potrzeby związane ze sposobami i metodami zachowania i popularyzacji dziedzictwa

kulturowego. Absolwent jest gotów do: K_K02 rozwiązywania problemów teoretycznych i praktycznych związanych z udostępnianiem dziedzictwa kulturowego w oparciu o wiedzę własną oraz ekspercką.